WKŁ NR 155 "SOKÓŁ" w Stawach
MISJA
W dzisiejszych czasach podstawowym zadaniem współczesnego łowiectwa jest takie kształtowanie liczebności gatunków łownych, aby nie groziła im degradacja i nie powodowały dużych konfliktów w przyrodzie i gospodarce człowieka. Misją Wojskowego Koła Łowieckiego nr 155 „SOKÓŁ” w Stawach jest czynna ochrona bioróżnorodności i dbałość o równowagę ekosystemu. Poprzez racjonalną gospodarkę łowiecką, współpracę z samorządami, rolnikami i leśnikami oraz edukację przyrodniczą chronimy naturalne bogactwo naszej kniei dla przyszłych pokoleń. Każde nasze działanie podyktowane jest troską o dobrostan zwierzyny i trwałość ojczystej natury.
Jesteśmy wspólnotą pasjonatów, których jednoczy głęboki szacunek do polskiej przyrody oraz chęć kontynuowania wielowiekowej tradycji myśliwskiej. Nasza misja wykracza daleko poza ramy samego polowania – postrzegamy siebie przede wszystkim jako opiekunów i strażników biologicznej równowagi w naszych lasach i polach. Poprzez prowadzenie racjonalnej gospodarki łowieckiej, dbamy o to, by populacje zwierząt były zdrowe i dostosowane do możliwości siedliskowych terenu.
Jako koło staramy się prowadzić aktywną i zrównoważoną jednocześnie gospodarkę łowiecką. Myśliwi angażują się w prace na rzecz łowiska, budują urządzenia łowieckie, a także paśniki, podsypy i lizawki, których na terenie całego obwodu znajduje się kilkadziesiąt. To one zapewniają zwierzynie niezbędną bazę żerową w trudnym, zimowym okresie.
Działalność nasza opiera się na eliminowaniu poprzez odstrzał określonej liczby zwierząt gatunków charakteryzujących się dużym przyrostem naturalnym. Dodatkowo w odniesieniu do samców zwierzyny płowej odstrzał prowadzony jest zgodnie z kryteriami selekcji. Natomiast w przypadku gatunków zwierząt, których liczebność obniża się (bażant, kuropatwa, zając) tworzymy i realizujemy programy restytucyjne.
Proces ten polega na otoczeniu ich szczególną opieką zapewniającą właściwe warunki do rozmnażania i rozwoju oraz na odpowiednich zabiegach takich jak tworzenie remiz czy dokarmianie w trudnych okresach. Często restytucja polega na zwiększeniu liczebności zwierząt, którą realizujemy poprzez reintrodukcję, czyli zakup zwierząt z odpowiednich hodowli i wpuszczanie ich do naszego obwodu.
Dzięki zaangażowaniu myśliwych i leśników, w porównaniu do 1937 roku, obecnie w Polsce żyje kilkadziesiąt razy więcej łosi, jeleni, danieli, saren, dzików i listów. W przypadku łosia, widząc błędy w zarządzaniu wymusiliśmy wprowadzenie moratorium na jego odstrzał. To niewątpliwie nasz wielki sukces. Niestety spadek liczby gatunków żyjących w agrocenozach spowodowany jest dużymi przeobrażeniami w rolnictwie (monokultury zbóż i duże powierzchnie pól) i dużą presją drapieżników. W efekcie tego typu zjawisk nasza praca jako myśliwych jest przykładem ekologii stosowanej i przyczynia się do ratowania zagrożonych gatunków oraz zachowania różnorodności przyrodniczej.
Aktywna rola naszych myśliwych w redukcji inwazyjnych gatunków obcych (IGO), takich jak norka amerykańska, jenot czy szop pracz, jest jednym z najważniejszych filarów współczesnej ochrony przyrody. Drapieżniki te, jako gatunki obce w naszym ekosystemie, nie posiadają u nas naturalnych wrogów, przez co niszczą rodzimą faunę. Dzięki tym staraniom skutecznie chronimy lęgi dzikiego ptactwa, w tym gatunków rzadkich i chronionych. Systematyczna redukcja IGO pozwala na odbudowę populacji zająca szaraka, kuropatwy oraz bażanta, które są szczególnie narażone na drapieżnictwo ze strony tych sprawnych i ekspansywnych ssaków. W połączeniu z akcjami wprowadzania do środowiska osobników hodowlanych możemy pochwalić się coraz liczniejszą ich populacją. Myśliwi, eliminując te drapieżniki, ratują lęgi ptactwa wodno-błotnego oraz ptaków gniazdujących na ziemi, nie tylko łownego, ale i chronionego. Działania łowieckie stanowią realną barierę ochronną dla gatunków rzadkich i zagrożonych. Bez aktywnej pomocy myśliwych, wiele z nich nie miałoby szans na wyprowadzenie młodych w starciu z presją inwazyjnych drapieżników.
Warto zwrócić również uwagę na ekonomiczny aspekt łowiectwa. W odniesieniu do samego polowania, to średnio na pozyskanie jednej sztuki zwierzyny takiej jak jeleń, daniel, sarna czy dzik potrzeba około siedmiu naszych wyjazdów do obwodu łowieckiego. Wymaga to nie tylko czasu, ale i środków finansowych. Należy podkreślić, że upolowana zwierzyna nie jest własnością myśliwego. Chcąc zabrać ją do celów konsumpcyjnych, każdy myśliwy musi ją odkupić. Sprzedaż zwierzyny dla myśliwego bądź do punktu skupu stanowi przychód dla koła łowieckiego. To właśnie te środki umożliwiają wypłatę odszkodowań rolnikom, zakupu karm i materiałów, z których budowane są urządzenia łowieckie takie jak: paśniki, podsypy czy ambony, aby realizować zadania jakie są stawiane myśliwym.
Łowiectwo ma również trudne do oszacowania znaczenie społeczne, ponieważ polowanie jest dla nas nie tylko wspaniałą przygodą, ale również pozwala państwu za darmo dysponować siłą ponad 130 tysięcy strażników przyrody. Dbamy i chronimy zwierzęta i przyrodę. Pilnujemy pól, aby minimalizować szkody w uprawach. Nasza codzienna praca w łowisku to także monitoring stanu zdrowotnego zwierząt, co ma kluczowe znaczenie w zapobieganiu rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych, takich jak na przykład ASF – afrykański pomór świń. W takich przypadkach realizujemy zadania jakie stawia przed nami państwo chroniąc tym samym naszą gospodarkę.
Nie mniej ważna jest dla nas współpraca z lokalnym społeczeństwem, przede wszystkim rolnikami i leśnikami. Wspólnym wysiłkiem staramy się chronić uprawy, zarówno rolne, jak i leśne, i minimalizować szkody łowieckie. Jako organizacja prospołeczna angażujemy się w edukację przyrodniczą dzieci i młodzieży, ucząc ich rozpoznawania tropów, głosów oraz zrozumienia skomplikowanych mechanizmów rządzących naturą. Pielęgnujemy polską kulturę łowiecką – nasz język, sygnały myśliwskie i etykę – które stanowią niematerialne dziedzictwo Polskiego Związku Łowieckiego. Wierzymy, że nowoczesne łowiectwo to niezbędny element ochrony środowiska, oparty na wiedzy naukowej i empatii wobec świata zwierząt. Działamy z myślą o przyszłych pokoleniach, aby i one mogły cieszyć się bogactwem polskiej kniei tak samo, jak my dzisiaj.
Darzbór!
